Քարտեզի եզրին

Երբ համակարգերը ձախողվում են, ի՞նչն է որոշում, թե ով կդիմանա։ Երկրորդ հատորը հաստատություններից և շուկաներից ուշադրությունը տեղափոխում է դեպի մարդիկ՝ անհատներն ու հասարակությունները։ Այն մարտահրավեր է նետում անհատական գոյատևման առասպելին և մեր հայացքը կրկին ուղղում դեպի համայնքն ու ընդհանուր իմաստը։

Խոցելիությունը հասկանալն օգտակար է միայն այն դեպքում, եթե այն փոխում է մեր ապրելակերպը։ Երրորդ հատորը ախտորոշումից անցնում է գործողության՝ առաջարկելով պատրաստվածության այլ տեսլական՝ կառուցված ոչ թե վախի կամ մեկուսացման, այլ ավելի ամուր համայնքների, արդյունավետ հողօգտագործման, գործնական հմտությունների, ֆինանսական անկախության և իմաստի ավելի խորը զգացողության վրա։

Ի՞նչ է սպասվում խորը ցնցումների շրջանից հետո։ Վերջին հատորը հայացք է նետում այն աշխարհին, որը կարող է ձևավորվել իշխանության հաստատված կենտրոնների թուլացման և առաջնորդության, համայնքի ու արտադրողականության նոր ձևերի ի հայտ գալու արդյունքում։ Սակայն դրա հիմնական նպատակը նոր քաղաքական կարգ կանխատեսելը չէ։ Այն հարց է տալիս՝ ի՞նչ ենք մենք ընտրում պահպանել և ինչպիսի՞ մարդիկ ենք ընտրում դառնալ։